Het Einde van een Apocalyptisch Nummer

Door het gefluister heen besef ik dat de wereld mijn asbak is. Vanuit Jesper's raam zeg ik gezondheid als de elite niest en grinnik hier zachtjes om. De rook vliegt richting zopas, toen ik AANGEVALLEN WERD DOOR EEN KOLOSSALE HELLEHOND met puntoren. Die zal nog steeds wel aan de zonnebril ruiken die vanuit het bovenste raam van de ivoren toren een doodssprong maakte. Dat gebeurde nadat ik stokstijf stil gestaan had en het gevaarte voor mijn ogen explodeerde in blaffend vuur van verderf. Ik was hierdoor wel eerder bij Jesper die nu zijn huiselijkheid van de dag op een meer lyrische manier herhaalt en de helft van de vettige plaatsvervanger voor dure wijn in verschillende onderdelen met het tapijt deelt. Zijn vaders lievelingsband is klaar met fluisteren en doet nu de rest van 1966 na behalve de grootste inspiratie van een zanger die op mij lijkt volgens dezelfde figuur die mij probeerde te verhoeden voor wat er morgen definitief gaat gebeuren. Ik zal mijn mannelijkheid Samsonesque laten amputeren via geoefende handen om dan de bergen in te trekken en het eten in ruil daarvoor éé nmaal te vergoeden. De twee kleuren van deze dag vormen samen de afwezigheid die vandaag blijkbaar geen rol speelt in het wel of niet slagen van een avond. Dit alles terwijl ik voortdurend gecontacteerd wordt door een buurman van mijn jongste schaduw. En om af te sluiten zou ik graag een driehoek tekenen op een hippie-manier.