Subterranean Daylight Shoes

2.38 a.m. / 9.38 p.m.

Ik besloot op dit moment ongeveer dat ik de komende zes en een halve minuut mijn schaduw zou observeren. Hij lag apathisch op de grond, te mompelen over het een en ander. Ik probeerde te luisteren, maar het bleek Turks te zijn. Zijn groene snelwegdagboek lag gebruikt aan de zijlijn, elf nieuwe pagina's bekleed met Schotse enkelkleurige patronen van inkt. Ik pakte het op en sloeg het open. Het handschrift was nogal kriebelig, chaotisch, paniekerig, angstig, fragrant, fragiel, debiel, Deborah, net zoals mijn tante, de geadopteerde zus van mijn vader, afgekort tot Debbie, tot D, tot Deetje. O jeetje, here comes. De wereld, de pers, de platenbaas, het publiek, de wereld. Volgende nummer. Als je wakker wordt en besluit dat haar naakte lichaam erom vraagt wakker gemaakt te worden en je vervolgens je zin krijgt en de hele zaak maar net op tijd afhandelt omdat de volgende seconden je grote voorraam met het inmiddels defecte rolgordijn halfopen ettelijke seconden mishandeld wordt door de grootste vijand van je transcendentale ego en je er ongeveer tegelijkertijd achterkomt dat de situatie vanmorgen grote overeenkomsten vertoont met de zeventiende strofe van de "hoogte-herrijzing" zoals dat in de dubbele vierde instantie heet om vervolgens (ik weet niet in welke volgorde) in actief groepsverband terug te reizen naar de zomer van 2005 en daarna in passief groepsverband en daarna alsof er niets aan de hand is back to the future na te spelen op een hele andere manier. Dan kan het niet anders of je komt later die avond de kleingeschapen manager afgesproken tegen in gezelschap van het gematerialiseerde tegenovergestelde van het oceanenkind (ze is zo zwaar!ZWAAAAAAAAR!) Herrie herrie herrie, jezus hou op. Hier komt de zon.
Over zonnen gesproken, die was dus al weer op, volgens het boekje al vier uur zelfs, toen ik downgestript tot mijn wederhelft en een wildvreemde met de naam van een van de achterkleinzoons van Rietveldt, nee niet de bassist van degeen die mij voor die tijd ergens nog gevraagd heeft mee te spelen op zijn ongetwijfeld welverdiende gratis studiotijd (wanneer weer Duke?Een cowbow is geen penquin II)Wacht even

(uit mijn hoofd)
Bob Dylan's Dream
Talkin World War III blues
I Shall Be Free
Motorpsycho Nightmare
I Shall Be Free No. 10
Bob Dylan's 115th Dream

Freewheelin-Another Side Of-Bringing It All Back Home

Daarvoor ergens was ik samen met haar binnen notime naar de pillen-kaan-hof gesnelwandeld en daarvoor hadden we een uur vastgezeten op Den Haag Centraal, uit tijdsoverbrugging de silver spoon er maar bijgefantaseerd en daarvoor was ik tien euro meer kwijt dan gepland en daarvoor twintig euro minder wat in totaal toch uit komt op zeventig en daarvoor waren we niet uitgestapt op Leiden Centraal maar waren we een halte doorgereden en daarvoor had het plan voor het hiervoor in schaduwversie vertelde avontuur vorm gekregen dankzij de eerste helft van de dertiende regel van de "gedecodeerde stilte" zoals dat op kwart-over-zeven heet, maar dan minder rond, minder dik, minder grijs, minder hard, en gebruikmakend van dat ene zintuig van de messias uit Wiens Bijbel die niet hervonden werd na het breken van de spiegel, omdat die nog juist wel in tact was.

Ik sloeg het boekje het groene weer dicht. Aan Alladin en zijn lamp te horen heb ik de zes en en halve minuutgrens overschreden. Dan maar geen hitsingle. Fuck Mandy.

*ik heb kennisgemaakt met de zoveelste functie der mango
*ik heb kennisgemaakt met een geestachtige graffitivandaal
*ik heb kennisgemaakt met de reden van mijn drummer en bassistloze optreden
*ik heb kennisgemaakt met de reden van mijn geschenkgedane en inmiddels wonderlijk genoeg nog steeds niet geleegde twentydollarbaby in tweevoud
*ik heb kennisgemaakt met de zoveelste teleurstelling wat betreft de NS
*ik heb kennisgemaakt met de medeplichtigheid van taxichauffeurs
*ik heb kennisgemaakt met de man achter de opfleuring van onze aanstormende housewarming
*ik heb kennisgemaakt met de zoveelste teleurstelling wat betreft Den Haag
*ik heb kennisgemaakt met de buurman van het spook uit Willy Vandersteen's toevoeging op de wereld (niet de Rode Ridder)

Op dat moment onderbrak ik mijn schaduw. "waarom schrijf je eigenlijk telkens in van die flauwe raadsels?"
"Lees Plato, Astronaut"
En zo besloot ik de derde op zijn kant gekeerde dag op een rij.
Morgen de jetlag maar verwerken dan. Overmorgen weer werken. Overovermorgen. Overoverovermorgen. Daarna begint het circus weer.
"Jezus" ondermijnde ik mijn schaduw, "wat nou circus? He? Wat nou circus? Ik geef je tot het einde van dit nummer en dan moet het klaar zijn."

Inmiddels:
Lady en de Vagebond
3.25 a.m. / 10.25 p.m.

Album af. Volgende opzetten. Eerst bedenken welke. Eventueel een nachtelijke spijsvertering concluderen. Elf pagina's, acht nummers leger, en nu neem ik een artistieke vakantie, hoop ik, in 's hemelsnaam.