Paars on Paars

Cubanen kunnen sinds kort legaal een uit china geimporteerde computer kopen. Boeiend.

Soms vraag ik me af waar de wereld zich in 's hemelsnaam mee bezig houdt. WAT heb IK met cuba te maken? niks.niks.niks.
ik loop liever over straat en zing een zacht liedje (ain't it...just like the might to pay crickety while crying blabla quiet padampadampam)

Het is het jaar 5000 (en tijd bestond nog slechts in de vorm van een soort gigantische paddestoel op een afgelegen bergtop in Spanje) en het zesenveertigste nummer van the delicate project is af. het heeft de lame naam whispers of freedom whispers of peace het heeft maar zes akkoorden maar wel veertien coupletten en het gaat over een rups waarvan de opa dood gaat en voor die doodgaat houdt hij een megaspeech waarbij hij op een ouderwets christelijke manier van de ene metafoor in de andere valt en zo in een rap tempo (circa vier minuut vijfenveertig) het leven met een roos vergelijkt, de roos vervolgens met zijn kleinzoon, de kleinzoon met een tafel wat hem plotseling bij het westen doet belanden en daarna het oosten en daarna zichzelf in het oosten dit wordt te moeilijk haakje openen (and you are like a table / a table I posessed / it had an oaken chest / I bought it in the West / the West it holds the future / the East it holds the past / it's there that I will rest / just like the table I posessed) haakje openen pardon sluiten en dan vergelijkt hij zichzelf dus met diezelfde tafel waardoor hij zichzelf vergelijkt met zijn kleinzoon en daarna iedereen met hun tweeen en daarna het concept stof erbij haalt wat hij vervolgens vergelijkt met een woestijn omdat zij beiden vergelijkbaar met vuur zijn en advocaten wat hem bij het concept 'de wet' brengt wat hij met een slang vergelijkt die hij weer met zijn kleinzoon vergelijkt. dan zijn er ongeveer twaalf coupletten voorbij en in de laatste twee coupletten verandert de opa in een vlinder en vliegt naar het oosten. blabla cliche en toch is het mooi eat that bitches.
maar ja, niemand die er aandacht aan besteedt (van Rik krijg ik potdomme geeneens een sms terug). neeeee, de wereld houdt zich bezig met het feit dat cubanen sinds kort een computer legaal uit china kunnen halen. boeiend.

(in mijn korter dan een fractie durende fantasie die zich in bovengesitueerde witregel afspeelde verbeeldde ik me dat ik naar cuba liep, alwaar ik met rasse let wel rasse schreden een willekeurig huis binnenstapte, de chinese computer uit zijn stopcontact rukte om hem direct daaropvolgend hardhandig op het naieve hoofd van Mandy te laten neerkomen).
tijd om mijn leven te beteren, ik ga whisky drinken met jasper vera zonder klera en ollie met zijn hoafd omdat ik minstens het gezelschap van drie mensen nodig heb om het gemis van 1 klein meisje op te vullen. wat wil je met zulke meningen.)

the harm on deka splay des callition pleasing the rain padampadampam

moet mijn blog universeler en zou het, stel dat het zo zou zijn, niveau studentikoos ontstijgen en niveau normaal leesbare column halen?blabla homo