Long Reallife Spy Hallucination Tale

Ik zal het reizen toch missen dacht de gelukkige clown terwijl hij zijn dozen uitpakte en zijn posters ophing en zijn panorama vastlegde in zijn geplaagde geheugen. Het reizen het reizen. Er gaat behalve sommige dingen niets boven een lange treinreis langs een schapenlandschap er is geen betere manier om je zonden te overdenken en je toekomst bij elkaar te liegen. Er heeft hier een man een dommige fout gemaakt, claimende het niet erg te vinden. Zijn zakmes ligt tussen de onafgemaakte machines die aan de andere kant ligtvan de naderende tunnel met kinderlijk nieuwsgierige notebookkinderen die niet weg willen kijken net zoals de getrouwde vrouw die Mandy heet en mijn voeten heeft gestolen in de vorm van een laffe pion uit een te moeilijk zwart en geel kort raadsel over smaak. Ik zal het reizen toch missen.
Nou ja, tijd voor een korte pauze, koffie, shag, boterham? straks, de metro wacht geduldig, de trein mist een vergadering om mij te laten wachten op een stoffig perron met lege bankjes en volle tegels. Mandy kan mijn zonnebril niet waarderen, nou fuck Mandy dan maar. Ik ken haar niet wie is hij? Is een zonnebril niet net als een hoed? Als ik niet had moeten werken was ik vanavond on the road geweest met een bij elkaar gefantaseerde auto en een vergeten drumstel met een onbekende nieuwe drummer om mensen te verbazen met een easygoing twist over de elfde plaag had ik maar een badkuip. Is elke belg niet een stripfiguur is authenticiteit geen dorp in UTOPIA