2312 HERTOG JAN KLAASSEN EN KATRIJN

(en je moeder in een bad vol negers)

Een boer had twee kippen de ene was bijziend en de andere was joods. Op een dag legde de bijziende een ei en de boer raapte het, kookte het en at het tenslotte met wat zout en peper."
"Lekker" zei hij.
Maar had de bijziende niet de laatste tijd al heel veel eieren gelegd? Was de ene niet nog lekkerder dan de ander geweest? Het was duidelijk dat de bijziende zijn lievelingskip was, hij had eigenlijk voornamelijk last van de joodse. Maar vandaag zou een bijzondere dag zijn.
Om twee minuten voor kwart over één in de middag kwam er een vriend van hem langs. Het was een gepensioneerde circusartiest met zigeunerbloed die vermaard was om zijn fluitspel. Bij tijd en wijle kwam deze oude vriend langs en meestal had hij iets bijzonders bij zich. Oei dacht de boer ik ben benieuwd of hij iets heeft en zo ja wat...
"Hallo" zei de zigeuner zoals gewoonlijk. "Heb je dit wel eens gezien?"
De boer zag dat hij wees op een wiel dat hij wel eens eerder gezien had.
"Ja" zei hij dus, "is dat wiel niet de aanleiding tot mijn gelukkige maar woelige huwelijk?"
"Jazeker" sprak de zigeuner, "maar dit keer zal het de aanleiding zijn tot iets anders."
Nou sprak de zigeuner wel vaker in mistige termen, maar de boer was wel verrast toen hij bij het ronddraaien van het wiel (hij wist dat dit de handeling was die van hem geacht werd) zijn joodse kip zag omringd door eieren, mooie eieren.
"Dat is gek" sprak de boer voor zich uit.
"Welnee" antwoordde de zigeuner waarop de boer om polshoogte te nemen opstond van stoel en niet lang daarna het kippenhok binnenliep met een potlood in zijn hand.
En zie! De joodse kip had eieren gelegd.
"Hoe is dit dan toch in hemelsnaam mogelijk" sprak de boer beverig.
"Je bent het slachtoffer van een teruggedraaide grijze staar" legde de zigeuner rustig uit.
"Maar dan zijn deze eieren ongeveer veertig jaar oud" mompelde de boer.
"Eet ze toch" zei de zigeuner lichtelijk dringend.
Waarop de boer zijn tanden in een van de rauwe eieren zette.
"Mijn god" was de korte frase die hem ontglipte.
Daarop verliet de zigeuner het pand, "exit" mompelende.

Na het verstrijken van nog geen uur overviel de boer een paars gevoel in de buurt van zijn rectum.
"Mijn god!" riep hij ontsteld, "ik geloof dat ik een ei ga leggen" en daad bij woord voegend ontglipte hem wederom een geluid (ditmaal van een droefgeestige nonmaterie met een intertekstuele verwijzing naar elk doolhof in de fragmentarische omgeving). Vertwijfeld pakte hij zijn product op en at het, zonder ook maar de minste...

(hierna belandde hij in een nachtmerrie)

...omdat de vleessnorgeworden stem het ei ook gegeten had en van IJzig geworden was tot Dooier, een tot nadere onderzoeking uitlokkende paradox op zichzelf en zijn directe leefomgeving afvurende hoewel...

(hierna volgde een lichte flashback)

...tegelijkertijd verliep het telefoongesprek met de postbode tergend moeizaam.
"Ik zeg u toch dat het van belang is dat het onlangs aangeslingerde sneeuwbaleffect slechts in volle gang kan zijn met uw medewerking."
"Joh, he? Met je BLOEDkop en je HERPESleuter. Ik ZEG je toch dat ik verDOMme m'n godvergeten BEST doe, PLEURISlijer. Maar dr gaan gewoon een aantal dagen overHEEN. Je FOKT me OP man, je FOKT me OP."
"Meneer ik krijg sterk de neiging te denken dat uw roots in bloemendaal liggen.
"Je oma op sterk water."

(hierna volgde een systematische error)

...en Allen Ginsberg kende zichzelf niet
...en de term "stronken" snijdt als een mes
...en het nut of het plezier van het slagen van een al dan niet serieus doel wordt betwijfeld
...en de uitvinder van de sigaren was een pedofiel
...en de stille man heeft weer een fulltimerooster de komende tijd
...en de ontvanger en het cadeau werden materie
...en Edgar Allen Poe is in goede handen
...en het reisverhaal volgt als de postbode opschiet
...