NU

zo werkt dat dus. ik mis een college, verveel me,besef dat ik niks bij me heb om te doen, besef dat het buiten stortregent, stortregende althans, en besluit de blog van jesper te bekijken. Plotseling gebeurt er iets (ik weet niet wat: blackout. echt wel. een black out) en ontwaak ik, mijn vingers druk bezig op te schrijven hoe het werkt. nou.
zo werkt dat dus.

Dit is wat men noemt een pril begin. Ik moet denk ik even met jesper praten maar die is er niet. waar is hij dan. hij is in wenen. of all places. ik heb nog niet eens een foto. dus besta ik niet.
zo voelt dat dus. niet bestaan.

...

zo ja.
plotseling krijg ik honger. niet bestaan en tegelijk honger hebben? dat kan niet. en zo bestond ik plotseling deze middag om 4:05 PM. door honger te krijgen.
zo simpel is het echter niet: zo gauw krijgen omslaat in hebben. zoals bij mij wat betreft honger, zo gauw dat gebeurt is, is de realisatie van stabiliteit compleet. is het mogelijk te zeggen dat stabliteit de equivalent is van non-existentie? is het immers niet zo dat stabiliteit staat voor het niet-gebeuren van alles? wanneer er een situatie is, en daar verandert iets in, dat is een gebeurtenis, gebeuren kan alleen via veranderen, sterker nog, de twee zijn wellicht hetzelfde en bestaan niet zonder elkaar, ze zijn dus elkaar. en gezien het feit dat verandering en stabiliteit antoniemen zijn...maar is dat wel zo?

zucht...

Wat nou als men een discolamp neme, waarvan de kleur telkens verandert van rood naar groen, naar rood, naar groen. Is dat geen stabiliteit door middel van verandering.Stabiliteit dankzij verandering?

En zo komen we bij de conclusie van deze introductie:
een discolamp is een paradox.
nu gij weer spiegelbeeld.

volgende keer iets normaals, een gedichtje, een verhaaltje, dat laatste, dat beloof ik.
hoi mam hoi pap